Van de week zag ik de film ‘Evan Almighty’. Geen hoogvlieger maar soms verrast zo’n film (of een boek, of iets wat je ergens anders leest of ziet) je met een klein juweeltje.
Dit was afkomstig van een dialoog tussen God en de vrouw van het congreslid. Zij twijfelt of ze haar man moet geloven omdat wat hij zegt zo onwaarschijnlijk lijkt. Het druist in tegen alles wat ze heeft geleerd. Haar man heeft eerder God in een gebed om hulp gevraagd omdat hij niet meer wist hoe hij verder moest. Morgan Freeman (die God speelt) zegt tegen haar; “Als mensen God bidden om moed denk je dan dat hij ze moed stuurt of gelegenheden om moedig te zijn?”

Bam! en ik was wakker. Wat was dan mijn vraag? Waar gingen mijn smeekbedes over, al of niet aan een god gericht?

Het antwoord was er meteen; liefde. Alles wat ik ooit wilde was liefde. Die van het echte soort. Ik hoopte, wenste dat er meer van zou komen en als dat niet zo was, was ik teleurgesteld. En nu viel dankzij deze middelmatige film het kwartje.
Alles, elke keer weer, is een uitnodiging liefdevol te zijn. Het hele leven met zijn hoogtepunten, ziekte, verlies, eenzaamheid, zon, regen, hoop en teleurstelling.

Je begrip van liefde kan dan helemaal veranderen. Het is een kracht, een vermogen, een bron, moed. Het maakt je vrij en onafhankelijk van de omstandigheden. Voor mij is het mooiste dat ik ook nog mensen die net zo hard zoeken als ik mag helpen dat vermogen aan te boren waardoor er alleen maar meer liefde (dus moed) komt. Ik heb precies gekregen wat ik vroeg. En dat is een geruststellende gedachte. Thank you Morgan Freeman 😉