De Corona kans

Ik kan mijn werk niet vanachter een computer doen. En ik kan niet thuiswerken. Het grootste deel van mijn werk speelt zich buiten af in directe interactie met mensen. Mensen die nu bang zijn om te komen. Mensen die vanuit die angst massaal afzeggen. En dat is nu precies waar mijn werk over gaat, mensen helpen met hun (onbewuste) angsten. Want als er iets is wat deze toestand triggert, dan is het angst. Angst om ziek te worden, angst om dood te gaan, angst om schuldig te zijn aan anderen ziek maken, angst om andere keuzes te maken dan anderen, angst om verlies, angst om tekort.

Wat doe jij, laat je je door angst beheersen of blijf je relativeren en zelf denken? Want dat is wat angst onmogelijk maakt, zelf denken. Angst wordt synoniem aan paniek als je niet weet dat je eigenlijk bang bent. En vanuit paniek klamp je je vast aan wat veilig lijkt. Vooral als de vijand machtiger lijkt dan jij. Voor een microscopisch virus kun je niet vluchten, je kunt er niet tegen vechten. En het enige wat ons brein dan nog als optie heeft is bevriezen. En in een bevries-stand is ‘Doe maar niet’ het credo, want die machtige vijand kan elk moment toeslaan en dan ben je veiliger als je niet verraad dat je er bent.

Of ík bang ben? Een beetje wel, ja. Niet om ziek te worden, niet om ziek te maken, maar wel dat deze heersende angst er voor zorgt dat ik straks geen cliënten meer heb en mijn rekeningen niet kan betalen. En dat de financiële ondersteuning die er is veel en veel te laat komt.
Dus is dat mijn uitdaging. Kan ik vertrouwen blijven hebben? Kan ik blijven zien dat er een keerzijde is aan elke medaille, dus ook aan deze? Kan ik vertrouwen blijven hebben dat er altijd mensen zullen zijn die hun onbewuste drijfveren willen onderzoeken? Die bereidt zijn door de wereld zoals die lijkt te zijn heen te kijken en te zien dat er altijd, overal een uitdaging ligt dieper in jezelf af te dalen en een andere waarheid te ontdekken. Eentje die je vrijheid geeft en vertrouwen in plaats van angst.
Ik heb het nu in ieder geval opgeschreven. Mijn brein zei; doe maar niet, heeft toch geen zin, je bereikt er niemand mee. Maar ik wil blijven bewegen en niet toegeven aan het bevroren zijn. Dat is naar en legt me lam.

Het is een kans, deze situatie. Een kans om je te openen. Een kans op verbinding in plaats van isolement. Een kans om te ontdekken waar je moed ligt, waar je kalmte. En waar je angst…
Dus bij deze, de mijne ligt hier. Waar ligt de jouwe?