Onlangs was ik met een van de paarden aan het wandelen toen ik er halverwege achter kwam dat ik mijn telefoon verloren was. O nee, dacht ik, en mijn eerste reactie was omdraaien en dezelfde weg terug lopen. Ik realiseerde me ook dat ik dan gehaast en naar de grond kijkend Cienda achter me aan zou trekken. En dat was nou precies wat ik niet wilde. ik was met haar gaan wandelen om rust en vertrouwen op te bouwen. Door het dorp, door het verkeer. Nieuwe prikkels integreren en leren hanteren. Samen. Ik genoot daarvan en ik voelde onze band groeien. Als ik nu naar mijn telefoon ging zoeken zou ik dat contact verbreken. Ik zou niet meer met mijn aandacht bij haar zijn, maar bij de gedachtes in mijn hoofd over het wel of niet vinden van mijn telefoon. Ben ik nog wel op tijd? Heeft iemand hem al meegenomen? Wat moet ik doen als ik hem niet vind? Kortom stress. Die boodschap wilde ik haar niet geven en ik wilde eigenlijk ook niet stoppen met genieten.

Ik besloot niet om te keren. Ik ga straks wel op de fiets kijken, stelde ik mijn bange hoofd gerust. We hadden een prachtige wandeling, langs de supermarkt, het postkantoor, de woonwijk en als toetje het bos. Cienda deed het zó goed en we waren zó samen. Eenmaal terug pakte ik snel de fiets maar natuurlijk zag ik mijn telefoon nergens liggen. En toen begon het. Stomme beslissing, jij ook altijd met je onorthodoxe ideeën. Nu ben je alles kwijt, telefoonnummers, afspraken, veel geld voor een nieuwe telefoon. Ik raakte bijna helemaal in mineur. Totdat ik dacht, dat gevoel was zo sterk om te kiezen voor het contact tussen haar en mij in plaats van stress om een ding als een telefoon. En als ik één ding heb geleerd is dat zo’n sterk gevoel altijd klopt. Dan zal het wel goed komen. Het is maar een telefoon. Al mijn dieren zijn gezond, Er is niet werkelijk iets ergs aan de hand.Ik geef het 24 uur, dacht ik, misschien vind iemand hem nog. En in plaats van op internet als naar een betaalbare telefoon te gaan zoeken ging ik in bad. Wel stuurde ik een mailtje naar een paar vriendinnen dat ik moeilijk bereikbaar was vanwege het verlies van mijn telefoon. En werkelijk waar, mijn billen hadden het water nog niet geraakt of een van hen stuurde een mailtje terug; Je telefoon is gevonden!

Al met al was ik hem nog geen 2 uur kwijt geweest. De keuze die ik had gemaakt klopte dus toch en dat voelde bijna als een overwinning. Hoe vaak gaat contact, vriendelijkheid, liefde, verbinding boven (angst om) geld, spullen of aanzien? Ik was heel blij dat Cienda mij de moed had gegeven deze keuze te maken en het voelde alsof het leven me haar goedkeuring gaf. Een aanmoediging te blijven geloven dat het goede wint als je maar durft.

Tevreden zakte ik verder het water in. Nu eerst maar eens van mijn bad genieten, ik kon echt nog wel een uurtje langer zonder telefoon.